Recenzje

Zjednoczona z naturą

Film: ",,Kraina Miodu''"

Autor: Magdalena Borowiec zobacz co jeszcze skomentował ten użytkownik

Recenzja filmu ,,Kraina miodu’’, org.,,Honeyland’’

Reżyseria : Ljubomir Stefanov, Tamara Kotevska

,,Kiedy pszczoła zniknie z powierzchni Ziemi, człowiekowi pozostaną już tylko cztery lata życia. Skoro nie będzie pszczół, nie będzie też zapylania. Zabraknie więc roślin, potem zwierząt, wreszcie przyjdzie kolej na człowieka’’

Matnia, wyrok ostateczny, a przede wszystkim słowa człowieka nauki; Karola Darwina.

,,Kraina miodu’’ idealnie obrazuje harmonię człowieka z naturą. Odległa wioska w macedońskiej krainie, na zupełnym odludziu; a jednak zamieszkana przez niezłomną kobietę i jej matkę. Są zdane na łaskę przyrody, dlatego jej doskonała znajomość, a także korzystanie z jej dobrodziejstw z umiarem wpisują się w codzienność ich życia. Hatidze dba o swoją rodzicielkę, jak przystało na idealne społeczeństwo, gdzie dorastające młode przejmują rolę rodziców. Doskonale zdaje sobie z tego sprawę wielodzietna rodzina Turków, która przeprowadza się swoją przyczepą kempingową w otoczenie Hatidze. Nowi sąsiedzi wnoszą w jej życie przede wszystkim śmiech dziecka. Ich głównym sposobem na zapewnienie sobie środków do życia jest hodowla bydła. Małżeństwo ma dzieci w różnym wieku, płodność jest darem od Boga, a kolejne dzieci mogą pomóc rodzicom w pracy, dzięki temu każdy uczy się solidarności          i zapracowania na swoją miskę. Hatidze zaprzyjaźnia się z nimi, znajduje wspólny język z dziećmi, staje się także inspiracją dla ojca rodziny, który za jej przykładem zakłada własne ule.

Hatidze od lat hoduje swoje pszczoły, potrafi docenić ich pracę, zebrany miód dzieli na pół, a resztę oddaje pszczołom. Swoje doświadczenie próbuje przekazać sąsiadom, napominając czym grozi złamanie odwiecznych zasad natury.

W ojcu rodziny zostaje rozbudzona chciwość i pragnie ze swojego gospodarstwa uczynić ,,krainę mlekiem i miodem płynącą’’. Chęć szybkiego wzbogacenia niszczy relacje rodziny, gdy wypełnianie obowiązków staje się na okrągło wypominane, a popełniane błędy nie budzą refleksji.

Film nie przyjmuje typowej koncepcji filmu dokumentalnego, dialogi są delikatne, naturalny harmider życia rodziny jest uzupełnieniem dla obrazu, spokojnych i wyważonych ruchów kamery. Autorzy zdjęć do filmu wykonali czysty majstersztyk.

Reżyser wyraźnie zaznacza motyw wędrówki w życiu człowieka; pytanie dziecka, opuszczenie wioski przez rodzinę i wędrówka do ostatniego ula.

Otwarte zakończenie budzi ciekawość celu jaki obierze Hatidze po utracie swoich życiowych świętości.

skopiuj url:

Partnerzy