Recenzje

Odwieczne pytania

Film: "Ofiarowanie"

Autor: Ernest zobacz co jeszcze skomentował ten użytkownik

Film ,który traktuje o rzeczach ostatecznych nie może być filmem szybkim, nie może być filmem jasnym, nie może być filmem, po którego obejrzeniu czujemy, że znamy odpowiedź, ponieważ przecież film ten stawia nam pytania, na które nie ma odpowiedzi albo jest ich wiele.“Ofiarowanie” to rzecz o sprawach ostatecznych, o relacji człowieka z Bogiem, o miejscu duchowości w dzisiejszym świecie, wreszcie o poświęceniu. I ,bynajmniej, nie daje on żadnych definitywnych odpowiedzi.Z jednej strony mamy Aleksandra, człowieka , który porzucił karierę w celu oddania się życiu pośród natury i wychowywaniu syna. Z drugiej strony mamy jego przyjaciela Wiktora, który postanowił porzucić rodzinę i przyjaciół i, dla osiągnięcia osobistych korzyści, wyjechać do Australii. Mamy zatem konflikt dwóch postaw, które równolegle do siebie przechodzą największą z prób. Tarkowski ucieka jednak od jednoznacznego wartościowania którejś z nich - mimo prometejskiego poświęcenia Aleksandra mam jako widz wątpliwości, czy było ono w ogóle potrzebne, może to wszystko oparte było na fałszywych podstawach, na fikcji? W tym leży geniusz tego dzieła, jesteśmy postawieni przed wyborem: albo wykonać skok wiary i przyjąć, “że są rzeczy na niebie i ziemi, o których nie śniło się filozofom”, albo obserwować, jak szaleniec pali swój dobytek.Fundamentalne znaczenie w odbiorze tego filmu ma jego strona wizualna, Tarkowski mistrzowsko wykorzystuje środki filmowe - długie ujęcia podkreślają kontemplacyjną naturę opowieści , a wiele kadrów przez swą kompozycję i wymowę stanowi osobne dzieło. Warto też zauważyć znaczenie tonacji barwnej, kolorów ,za pomocą których reżyser wizualnie sygnalizuje , w jakiej rzeczywistości się znajdujemy- czy widzimy beztroski, nasycony, bezpieczny świat, czy wchodzimy w w przedstawiany w zimnych barwach świat czekający na zagładę. Sytuację bohaterów określają dominujące plany ogólne, są pokazani zwykle z daleka, co podkreśla ich pozycję w świecie i relacje z nim, sygnalizując widzom,by skupili się na ogóle i w tym kontekście analizowali ich postawy. Jedynie w kilku scenach widzimy z bliska twarze bohaterów, są to zwykle sceny największych przemian i szczerości bohaterów i myślę że ten kontrast mocno wpływa na ich wymowę.“Ofiarowanie” jest dziełem podsumowującym karierę wielkiego reżysera, ale jest również dziełem podsumowującym nasze problemy ze znalezieniem naszej drogi w materialistycznym i racjonalnym świecie XX a teraz XXI wieku. Czy jest tak jak mówi Aleksander, że zapomnieliśmy podczas rozwoju techniki o rozwoju ducha, czy może jednak odrzuciliśmy po prostu to, co zbędne?

skopiuj url: